‘Het idee dat woningbouw een sociale opgave zou kunnen zijn, komt bij wethouder Harms niet op’
‘Beter leven doe je samen.’ Het is altijd weer wonderlijk hoe zo’n generieke makelaarsslogan toch uniek blijkt te zijn. Je zou zeggen dat alle varianten op wonen, duurzaam, morgen, groen, luxe, comfort en ontmoeten op een gegeven ogenblik uitputtend door elkaar zijn gehusseld.
Maar voor The Grace – de woontorens die eindelijk naast station Hollands Spoor omhoog zullen schieten – is er toch nog eentje gevonden. Een soort Beter Leven-keurmerk voor opgehokte stedelingen, die kiezen voor ‘grootstedelijk’, maar ook voor ‘betaalbaar’. En dus voor ‘samen’.
Voor een werkelijk sociaal gezicht is natuurlijk meer nodig dan een flatterende kreet. Daarom meldt de website al jarenlang de belofte op ‘een perfecte mix van sociale huur- , middensegment- en vrije sector-woningen’.
Hoe perfectie uitpakt in de praktijk, leerden we vorige week. Toen stuurde verantwoordelijk wethouder Henk Harms (Hart voor Den Haag) een brief naar de raad over de voortgang – of de beoogde heropstart – van het project.
Het aantal sociale huurwoningen daalt van de voorgenomen 317 naar 132. Van 24,3 naar 10,4 procent van het totale aantal woningen van The Grace. Het stond keurig in een tabelletje, en dan valt het mee: 14 procent minder. Maar het aantal sociale huurwoningen op zichzelf daalt met maar liefst 58 procent. Van 24,3 naar 10,4 procent. Die woningen gaan vooral naar de vrije sector en de ‘middenhuur’. Beter leven doe je op stand.
De sociale taak kun je met een rekenkundige goocheltruc van je torenproject vegen
En dat mag ook wel ietsjes royaler. Sloop wat muurtjes, breek wat door, en kijk: 72 schoenendozen worden 36 penthouses. Beter leven doe je met minder buren.
En dan het nóg betere nieuws, volgens beroepsoptimist Harms: ‘Het is duidelijk geworden dat de studentenwoningen in het project worden afgenomen door de toegelaten instelling DUWO, waardoor deze als sociale huurwoning kunnen worden meegeteld.’ Daarmee is het percentage sociale huurwoningen alsnog – even rekenen – 30 procent. En laat dat nu eens precies de norm zijn van de Woonagenda 2019-2023. Halleluja!
The Grace. Elegantie, genade. Dat zijn de meest gangbare betekenissen en de wethouder kreeg ze allebei op zijn bureau in één worp. Zet er wat gracieuze cijferaars op en – poef! – in één klap af van al die paupers.
Het idee alleen al dat woningbouw een sociale opgave zou kunnen zijn, komt bij deze wethouder niet op. In de brief gaat het om ‘uitdagende marktomstandigheden’, en ‘voortschrijdend inzicht in de kosten’. De sociale taak is een sluitpost die je met een rekenkundige goocheltruc van je torenproject kunt vegen, als een hinderlijke steekvlieg van je been, voordat die kan toeslaan. En heeft die toch gebeten, dan spray je er wat zalvende kreten op. Beter leven doe je met wat rekenkunst.
Je kunt je afvragen met wie die nieuwe torenbewoners straks liever een binnenmuur delen, als ze zich eenmaal geïnstalleerd hebben in dat ‘grootstedelijke karakter met een warme dorpse sfeer’. Met sociale huurders die grotendeels gewoon om half negen op de fiets naar hun werk stappen of met een groep studenten die het hele jaardispuut uitnodigt?
“Hee, Lodewijk, ouwe pikkebaas! Kom lekker afpilsen in De Grees! We hebben nog wat lauwe klotsers staan.” “Lo? Die ligt te nekken in de plantenbak van de buren. Finaal naar de getver.” “Amateur.”
“Eh jongens… Zou het ietsjes zachter kunnen? Mijn man en ik hebben morgen allebei een belangrijke vergadering.”
“Slapen? Dan wordt het nooit iets met die warme dorpse sfeer. Beter leven doen we samen toch. Kom dan gewoon even een metertje bier atten, mens.”
De perfecte mix. Sociaal, midden en vrij, in één gracieus verband.
